Հռոմի Պապի մահից հետո Վատիկանում սկսվում է հստակ կարգավորված և դարերով ձևավորված ծիսակարգ, որը նախատեսված է Սուրբ Աթոռի ղեկավարի բացակայության ժամանակահատվածի համար։

Սրբազան Պապի մահվան հաստատումը պաշտոնապես կատարվում է Սուրբ Աթոռի Կամերլենգոյի (Խորհրդատու պաշտոնյան) կողմից։ Նա եռակի անգամ բարձրաձայն կոչ է անում հանգուցյալ Պապի մկրտության անունը՝ արձագանքի բացակայությամբ հաստատելով նրա մահը։ Այնուհետև կատարվում է պապական խորհրդանշական մատանու ոչնչացումը՝ պաշտոնական փաստաթղթերի կեղծումից խուսափելու նպատակով։

Այս պահից սկսվում է Վատիկանի «Սեդե վականտե» ժամանակաշրջանը, որը լատիներեն նշանակում է «աթոռը թափուր է»։ Այս ընթացքում Պապի իրավասությունները դադարեցնում են, և Վատիկանի բոլոր վարչական մարմինների ղեկավարները իրենց լիազորությունները դնում են, բացառությամբ Կամերլենգոյի և որոշ այլ առանցքային պաշտոնյաների։ Վերջինս ժամանակավորապես կատարում է Վատիկանի վարչական գործառույթները, սակայն չի կարող նախաձեռնել կարևոր որոշումներ կամ բարեփոխումներ։

Հաջորդ փուլը Պապի հուղարկավորության և սգո օրերի կազմակերպումն է։ Սովորաբար, հուղարկավորությունը տեղի է ունենում Պապի մահվանից 4-ից 6 օր հետո։ Մինչ այդ Պապի մարմինը դրվում է Սուրբ Պետրոսի տաճարում՝ ժողովրդի կողմից վերջին հրաժեշտի հնարավորություն տալու նպատակով։ Այս ժամանակահատվածում կատարվում է «Նովենդիալես» կոչվող ինը օր տևող սգո ծիսակարգը։

Պապի մահից մոտ երկու շաբաթ անց հրավիրվում է Կարդինալների ժողով՝ Կոնկլավ, որի շրջանակներում Պապի ընտրության իրավասություն ունեցող կարդինալները փակվում են Սիքստինյան մատուռում։ Ամեն օր նրանք մասնակցում են քվեարկության՝ ամենաշատը չորս անգամ։ Եթե քվեարկությունը ավարտվում է անհաջողությամբ, մատուռից դուրս է գալիս սև ծուխ, որը խորհրդանշում է, որ նոր Պապ դեռևս չի ընտրվել։ Իսկ երբ որևէ թեկնածու հավաքում է պահանջվող երկու երրորդ ձայները, մատուռից բարձրանում է սպիտակ ծուխ, և Սուրբ Պետրոսի տաճարի զանգերը հնչում են՝ ազդարարելով նոր Պապի ընտրությունը։

Նորընտիր Պապը ընդունում է իր ընտրությունը և ընտրում է նոր անուն, որից հետո հայտարարությունը արվում է Վատիկանի Սուրբ Պետրոսի բազիլիկայի պատշգամբից՝ նշանավոր «Հաբեմուս Պապամ» արտահայտությամբ, որը թարգմանվում է՝ «Մենք ունենք Պապ»։ Նոր Պապը կատարում է իր առաջին օրհնությունը՝ «Ուրբի ետ Օրբի»՝ «Քաղաքին և աշխարհին»։