«Բոլորն էլ գիտեն, թե ինչ դժվար է Արցախում երեխային միայնակ մեծացնելը, ես ընտրություն կատարեցի ավելի շատ երեխայիս լավ ապագայի, քան իմ հոգսերի համար։ Ծառայության ընդունվելը մի որոշում էր, որը դժվար եմ կայացրել, բայց այլ ընտրություն չունեի։ Երկու տարի՝ 2018-2020 թվականներին, ծառայել եմ ՊԲ շարքերում։

1988 թվականին հայրիկս առաջին կամավորներից է եղել, արդեն 1991 թվականին նա  սպա էր։ Ես հայրիկիս անվան հետ միասին եմ մեծացել, հայրիկիս չեմ տեսել, բայց նրա ներկայությունն ամեն տեղ կար, թե դպրոցում ու դասարանում, թե թանգարանում։ Իմ կյանքում, թե ծառայության ընթացքում նա միշտ ներկա է եղել։

Երբ ինչ-որ բան դժվար էր լինում, ես մտածում էի, թե կոտրվելու եմ, հիշում էի, թե ում աղջիկն եմ։ Զոհված զինծառայողների մասին գիրք կար, հայրիկիս բնութագիրն այնտեղ գրված էր, և կարդալով՝ հասկանում էի, թե հայրս ինչ ցավ է տեսել։ Գիտեմ, որ հայրիկիս վերջին օրը պատերազմի դաշտից հանել են զինվորին գրկած, զինվորը վիրավոր է եղել և մահացել է մի քանի ժամ հետո։ Հայրիկիս մարդ տեսակն իմ ապագայի վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել։ Այս ամենից հետո հասկանում ես՝ հուսահատվելու տեղ չունես, որովհետև ոչ միայն քո համար ես ապրում, այլև այդ մարդու անվան համար»,- 168TV-ի տաղավարում ասել էր Վերան։

Վերան 32 տարեկան էր, ունի որդի։